Zo reken je uit wat een knipbeurt moet kosten

Je prijs staat al een paar jaar op hetzelfde bedrag en je weet eigenlijk niet meer hoe je eraan kwam. Waarschijnlijk heb je ooit gekeken wat de salon drie straten verderop rekende en daar een beetje onder gaan zitten. Sindsdien is je huur omhoog gegaan, je kleur is duurder geworden en jij werkt meer uren dan toen.

De vraag is niet of je goedkoop bent vergeleken met de buurman. De vraag is of je prijs je kosten dekt en jou een fatsoenlijk inkomen oplevert. Dat kun je uitrekenen, en het kost je een uur op een rustige dinsdag.

Begin bij de uren die je echt kunt verkopen

De meeste salons rekenen zich rijk op dit punt. Je bent zesendertig uur per week open, dus je denkt in zesendertig uur omzet. Zo werkt het niet.

Trek er eerst je vakantie, feestdagen en een paar ziektedagen af. Houd je een jaar over van pakweg vijfenveertig werkweken? Schrijf dat op. Trek daarna af wat je in de salon bent maar niet achter de stoel staat: bestellingen uitpakken, de boekhouding klaarmaken, schoonmaken, telefoon, de voorraad tellen, overleg met je leverancier.

En dan komt het stuk dat het meeste pijn doet: de gaten in je agenda. Pak je agenda van de afgelopen drie maanden erbij en tel letterlijk hoeveel uur er echt iemand in je stoel zat. Niet hoeveel uur je beschikbaar was. Bij de meeste zelfstandigen valt dat getal flink lager uit dan ze dachten, vooral op dinsdag- en woensdagochtend.

Dat getal, de uren dat er iemand betaalt, is je noemer. Alles wat je verdient, moet uit die uren komen.

Tel al je kosten op en vergeet jezelf niet

Zet alles op een rij wat er per jaar uitgaat, ook de dingen die je maar één keer per jaar ziet. Denk aan huur en servicekosten, gas water licht, verzekeringen, afschrijving op je stoelen en wasbakken, onderhoud en reparatie, je boekhouder, bankkosten, software en telefoon, schoonmaakmiddelen en handdoeken, je opleidingen, je website en wat je aan reclame uitgeeft.

Verbruiksartikelen als kleur en permanentvloeistof houd je apart. Die hangen aan de behandeling, niet aan de maand. Daar kom ik zo op terug.

Dan jijzelf. Bepaal wat je netto per maand wilt overhouden en reken van daaruit terug. Daar komt inkomstenbelasting overheen, en als je zelfstandig bent ook je pensioen, je arbeidsongeschiktheidsverzekering en een buffer voor de maanden dat het tegenzit. Welke aftrekposten voor jou gelden en hoeveel je opzij moet zetten, hangt van je situatie af. Dat is precies het gesprek dat je met je boekhouder voert, en wat er op de site van de Belastingdienst en de KVK over je ondernemersvorm staat.

Heb je personeel, dan geldt hetzelfde principe voor hen. Een brutoloon is niet wat een medewerker kost. Daar komen werkgeverslasten, vakantiegeld en doorbetaling bij ziekte bij. Je brancheorganisatie of je salarisadministrateur kan je vertellen met welke factor je op dit moment moet rekenen.

Deel het ene getal door het andere

Alle jaarkosten plus wat jij bruto nodig hebt, gedeeld door het aantal uren dat er echt iemand in je stoel zit. Dat is je uurtarief, exclusief btw en exclusief productverbruik.

Een rekenvoorbeeld, met cijfers die je door die van jezelf vervangt. Stel je komt uit op dertigduizend euro vaste lasten per jaar en je wilt vijfendertigduizend bruto overhouden. Samen vijfenzestigduizend. Zit er in jouw agenda werkelijk twaalfhonderd betaalde uren per jaar, dan moet elk uur ruim vierenvijftig euro opleveren. Zijn het er duizend, dan is het vijfenzestig.

Dat verschil van tweehonderd uur is waar het hem vaak in zit. Niet in je prijs, maar in de leegte in je agenda.

Reken met stoeltijd, niet met knippijd

Nu vertaal je dat uurtarief naar een behandeling. En dan telt niet hoe lang je schaar beweegt, maar hoe lang die stoel bezet is. Een knipbeurt die je in vijfendertig minuten doet, maar waar je drie kwartier voor blokt omdat je ook moet wassen, föhnen, afrekenen en opruimen, kost drie kwartier aan stoeltijd.

Neem je uurtarief, vermenigvuldig met het tijdsblok, tel daar het productverbruik bij op en je hebt je prijs exclusief btw. Daarna komt de btw erbij voor de prijs op je kaart. Welk tarief voor welke dienst en voor welke producten geldt, controleer je bij de Belastingdienst of bij je boekhouder.

Voor kleur moet je echt even gaan wegen. Weeg een maand lang bij een paar behandelingen wat je werkelijk aanmaakt en wat je weggooit. Veel salons rekenen met een vast bedrag dat jaren geleden is vastgesteld en dekken daarmee de inkoop van vandaag niet meer.

Wat er gebeurt als je te laag blijft zitten

Een te lage prijs merk je niet meteen. Je agenda zit vol, er komt geld binnen, het voelt alsof het loopt. Het gaat pas zeer doen op het moment dat je iets nodig hebt.

Je wasbak gaat kapot en je hebt geen reserve. Je wilt twee weken dicht in de zomer en je kunt het niet betalen. Je wilt iemand aannemen, maar je marge per uur is zo dun dat een extra paar handen je geld kost in plaats van oplevert. Je wordt ziek en er staat niets opzij.

En het verraderlijkste: te goedkoop zitten trekt de klant aan die om de prijs komt. Die klant gaat weg zodra iemand anders vijf euro goedkoper is, en hij koopt geen producten mee. Je bouwt een volle agenda met klanten die je niet aan je binden.

Wat je morgen doet

Reken het uit voordat je iets verandert. Pas als je je eigen uurtarief kent, weet je of de vijfentwintig euro die je nu vraagt te weinig is of precies goed.

Kom je erachter dat je er flink onder zit, verhoog dan niet in één klap met tien euro. Doe het in stappen, en kijk eerst naar de behandelingen waar je het meeste tijd in stopt en het minste aan overhoudt. Dat is vaak kleur, niet knippen.

Kondig een verhoging een maand van tevoren aan, hang het op bij de kassa en zeg het tegen je vaste klanten terwijl je ze wast. Je hoeft je niet te verontschuldigen en je hoeft het niet uit te leggen met een verhaal over inkoopprijzen. Een nieuwe prijs per die datum, meer is het niet.

En houd in de gaten wat er daarna gebeurt. Verlies je een enkele klant maar houd je per uur meer over, dan heb je gewonnen. Loopt je agenda echt leeg, dan weet je dat ook binnen twee maanden en kun je bijsturen. Dat is nog altijd beter dan nog drie jaar doorwerken op een prijs die niemand ooit heeft uitgerekend.